این کلام،در مقام محکمات(عقاید) بیان شده است ،وگرنه مشخص است که ارزشگذاری سخنان وافعال متشابه(اخلاق وسنن)،وابسته به پارامترهای بسیاری می باشند.

البته صِرفِ سخن محکم نیز از لحاظ تفکیک مورد نظر امام(ع) بوده است وخود حضرتِ امیر در جایگاه دیگری بر این مسئله صحه می گذارند ومی فرمایند:"...سخن حقی است که در جهتِ باطلی بکار گرفته شده است..."؛ که نشاندهنده ی این است که برای بررسی کلی وحلاجی کامل یک فعل ،شایسته وبایسته است که : اولاً   به جهت وهدفِ ونتیجه ی اولیه ای که منظور نظر وخواسته ی فاعل محسوب می شود(صحت فاعلی)  وثانیاً   به نتیجه ی ثانویه ی محتمل ِفعل که از اسباب علی منتج می شود (واز اجزاء صحتِ فعل محسوب می گردد)، توجه نمود.

وامام در این تفکیک می خواهند بگویند که اگرچه نیت فاعل,الی الله نبوده باشد (نتیجه ی اولیه)و فعل نیز به نتیجه ی مطلوب نینجامد(نتیجه ی آخر), اینها دلیلی بر عدم صحت تئوری فعل(سخن وشعار فعل) نمی باشد.