برخلاف آنچه عموم می پندارند داشته های آدمی(چه داشته های مادی وچه دانستنیهای ذهنی)سازنده ی فرهنگ انسانی نمی باشند بلکه این خواسته ها ی انسانی است که سازنده ی فرهنگ وی ومنشا داشته های فوق می باشدوآنچه که به عنوان داشته های فرهنگی (فرد وجامعه) مطرح می گردد ، می تواندانگیخته ونیز پشتوانه ی فرهنگی قلمداد شود ،آنهم اگر در جهتِ خواسته های انسانی مورد استفاده قرار گیرد . به همین علت نیز ،صرفِ پیشرفتِ بشر در زمینه ی علوم طبیعی وگسترش اطلاعات وتمدن، دلیلی بر کمال فرهنگی فرد ویا افرادخاصی نمی باشد بلکه پیشرفتِ انسان در زمینه ی خواسته های کمال جویانه اش (که منجر به پیدایش علوم واطلاعات می گردد) رشدِ فرهنگی وی را نیزبه دنبال خواهد داشت.
نمونه ی بارز این مسئله را درمقیاس کوچک جامعه ی خویش مشاهده میکنیم که چه بسا فردی بی سواد وفقیر(از نظر مالی) ،دارای فرهنگی غنی است (چرا که ایده آل های وی متعالی است)وبروز این فرهیختگی را در اعمال ورفتار خویش به نمایش می نهد،ویا برعکس.
از آنجا که خواسته های آدمی نیزبا سطح مرتبه ی اندیشه اش هماهنگ می باشد لذا فرهنگ به سطح مرتبه ی اندیشه راجع می گردد.
مسلماًدین ،قانون،هنر،دانش،آداب ورسوم،و... نشاندهنده ی فرهنگ هستند ولی صِرفِ کلیت این عناوین وداشته ها ،توضیحی برای تعریف فرهنگ محسوب نمی شود بلکه هر فرد با توجه به برداشت وادراکی که از جهان دارد(جهان بینی)،خواسته هایی را بر اساس واقعیات پذیرفته اش(داشته هایش) به عنوان "عقیده" ومعشوق برمی گزیند واین انتخاب ،وی را به سوی "جهاد"ِ جهت مند وخاصی سوق میدهد که فرهنگ وسطح مرتبه ی اندیشه اش را در داشته های مذکور به نمایش می نهد.
از آنجا که خواسته ها بر اثر تبلیغ نیز بر دل انسان تلقین می شوند لذا بایستی در هردم متوجه ی دل بود تا تهاجم فرهنگی از سوی اغیار(غیر معشوق) صورت نگیرد .
نخست موعظت پیر می فروش این است - که از مصاحب ناجنس احتراز کنید،(وبالعکس).
وهنر عبارت است ازشناخت، بارز نمودن و برآوردن نیازهای انسانی.
مسلماً هنری که نیاز های " بیشتر" و"متعالی تری" را به ظهور رسانیده و(درمرتبه ی بعد) در کوشش برای برآورده شدن ورفع آن نیازها موفق تر باشد ارزشمندتر خواهد بود .
پس تعالی هنر در درجه ی اول در گرو شناسایی وبروز خواسته های انسانی (در مراتب مختلف اندیشه) وسپس در ارضای این خواسته هاست .
ولیکن تعالی هنرمند مسئله ای است که وابسته به تعالی فرهنگی وی وجهت مندی اش در شناخت وانتخاب ایده آل (یاایده آل ها) وتلاش در جهت بروزو وصول به منتخبش می باشد.
با توجه به این مسئله ؛می توان پیامبران واولیای الهی را که در جهت تعالی انسان گام برداشته اند ،را "بافرهنگ ترین"و"هنرمند ترین"و"دارای عالیترین فرهنگ وهنر" دانست.
عشق می ورزم وامید که این فن شریف ، چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود .
+ نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386
نمونه ی بارز این مسئله را درمقیاس کوچک جامعه ی خویش مشاهده میکنیم که چه بسا فردی بی سواد وفقیر(از نظر مالی) ،دارای فرهنگی غنی است (چرا که ایده آل های وی متعالی است)وبروز این فرهیختگی را در اعمال ورفتار خویش به نمایش می نهد،ویا برعکس.
از آنجا که خواسته های آدمی نیزبا سطح مرتبه ی اندیشه اش هماهنگ می باشد لذا فرهنگ به سطح مرتبه ی اندیشه راجع می گردد.
مسلماًدین ،قانون،هنر،دانش،آداب ورسوم،و... نشاندهنده ی فرهنگ هستند ولی صِرفِ کلیت این عناوین وداشته ها ،توضیحی برای تعریف فرهنگ محسوب نمی شود بلکه هر فرد با توجه به برداشت وادراکی که از جهان دارد(جهان بینی)،خواسته هایی را بر اساس واقعیات پذیرفته اش(داشته هایش) به عنوان "عقیده" ومعشوق برمی گزیند واین انتخاب ،وی را به سوی "جهاد"ِ جهت مند وخاصی سوق میدهد که فرهنگ وسطح مرتبه ی اندیشه اش را در داشته های مذکور به نمایش می نهد.
از آنجا که خواسته ها بر اثر تبلیغ نیز بر دل انسان تلقین می شوند لذا بایستی در هردم متوجه ی دل بود تا تهاجم فرهنگی از سوی اغیار(غیر معشوق) صورت نگیرد .
نخست موعظت پیر می فروش این است - که از مصاحب ناجنس احتراز کنید،(وبالعکس).
وهنر عبارت است ازشناخت، بارز نمودن و برآوردن نیازهای انسانی.
مسلماً هنری که نیاز های " بیشتر" و"متعالی تری" را به ظهور رسانیده و(درمرتبه ی بعد) در کوشش برای برآورده شدن ورفع آن نیازها موفق تر باشد ارزشمندتر خواهد بود .
پس تعالی هنر در درجه ی اول در گرو شناسایی وبروز خواسته های انسانی (در مراتب مختلف اندیشه) وسپس در ارضای این خواسته هاست .
ولیکن تعالی هنرمند مسئله ای است که وابسته به تعالی فرهنگی وی وجهت مندی اش در شناخت وانتخاب ایده آل (یاایده آل ها) وتلاش در جهت بروزو وصول به منتخبش می باشد.
با توجه به این مسئله ؛می توان پیامبران واولیای الهی را که در جهت تعالی انسان گام برداشته اند ،را "بافرهنگ ترین"و"هنرمند ترین"و"دارای عالیترین فرهنگ وهنر" دانست.
عشق می ورزم وامید که این فن شریف ، چون هنرهای دگر موجب حرمان نشود .
+ نوشته شده در دوشنبه دهم دی 1386
نوشته شده در جمعه چهاردهم دی 1386 توسط توحید
|
