والی اقلیم عرفان بایزید                    آنکه دائم بود عشقش برمزید

گفت حق فرمود الهامی به دل            آمد آوازی و اعلامی به دل

که خزینه ی ما زهر جنسی پر است    اندرین گنجینه هرنقدی در است

طاعت مقبول خود اینجا بسی است      خدمت لایق بسی باهر کسی است

علم واسرار ومعارف بی حد است      زهد وتقوی بی حساب وبی عد است

این اشارات وارادات وفنون              خود زبسیاریست از احصاء فزون

گر مرا خواهی بیا چیزی بیار           کان نباشد نزد من ای مرد کار

گفتم آن چیزی که نبود مر تورا          خود چه باشد گو الهی مر مرا

گفت آن عجز است وخواری ونیاز      نیستی ودرد وسوز جانگداز

فقر ومسکینی زخود آوارگی             دلشکسته بودن وبیچارگی

عارفان را اینچنین آمد خطاب           خویشتن بین کی بود زاهل صواب

مرد رعنا دان که از حق غافل است    در طریق اهل عرفان جاهل است

رهروانی کاندرین ره رفته اند            اینچنین هشیار وآگه رفته اند

هستی خود از میان برداشتند             خویش را معدوم محض انگاشتند

دایه ی خود را بجستند این فریق         بیخود از خود رفته اند اندر طریق

کرده اند ایشان به راه ذوالمنن            ذل وخواری را شعار خویشتن

در خور عارف نباشد ما ومن            اندرین ره بی منی باید شدن

چون تو من گویی بوَد بی شک دومن  من کجا گنجد به راه ذوالمنن

بهر جنت زاهدان را جست وجوست    دردل عاشق نگنجد غیر دوست

عاشقنت را به جان باشد مرید           هرکسی کو لذت عشقت چشید

                                                       اسرار الشهود "لاهیجی"