ای برادر تو همه اندیشه ای

از لا به الا

esaalateandishe — Thu, 12 Feb 2009 11:56:14 GMT

لطفا به پیوند مراجعه نمایید.

خواستن

esaalateandishe — Mon, 26 Jan 2009 11:45:37 GMT

آنچه که به عنوان "خواستن" در هستی ،وبخصوص در آدمی ابرازوجود می نماید؛همان "عشق" است که در هستی ثابت، به صورت عام وتکوینی، ودر انسان به صورت خاص وتشریعی، به ودیعه نهاده شده است. اما باید توجه داشت که "خواستن" بسته به مرتبه ی اندیشه، مدرج است.

گذشته از مراتب تکوین(حتی تکوین آدمی)،که خواسته ی هر ذره ای در مرتبه ی خاص خودش وبر اساس ظزفیتش ، به او اعطا شده است. در مراتب تشریع نیز آدمی بسته به مرتبه ای که در آن می اندیشد "میخواهد".

پس دعاها،سوالها،وتقاضاهای ظاهری تراوش یافته از درون، نشاندهنده ی مرتبه ی اندیشه ی فرد است.(حتی دعاها واداهای دروغین وریاکارانه ای که در بطن خویش،برای بدست آوردن ِ(خواستن)قالب ویا قالبهایی (تصوری یا واقعی)، ظهور پیدا میکنند؛ نشاندهنده ی مرتبه ایست).

خواسته های آدمی در مرتبه ی قلبی(در جهت صعودی رو به جان) جنبه ی مجردانه ای دارند که در عرفان اصطلاحا " درد" ویا "غم عشق" نامیده میشود وعاشق در این مرتبه، به هیچ بازیچه ی قالبی، دلش آرام نمی گیرد واین درد عشق همچون گیاه عَشقه، کانون اندیشه وتوجه عاشق را در برگرفته،واو را کم کم از توجه به هستی بیرونی،ساقط کرده وتوجه کامل به معشوق را بجای آن مینشاند.

همچنانکه بینش انسان نیز در این سیر، جنبه ی درونی می یابد، کشف وشهود نیز که در واقع همان درک ِ محتوای هستی حقیقی است ، به ترتیب در مرتبه ی قلب، وروح(جان) انجام میپذیرد.

هرچه مرتبه ی اندیشه خالص تر میگردد،خواسته ی فرد نیز به نقدینگی درونی نزدیک تر می شود، بطوریکه در مرتبه ی جان، خواسته ی واحدی (همان معبود وایده آل مجرد)که مد نظر عاشق است،نقداً حاضراست، واین حضور ِنقد معشوق، آرامش وآزادی درونی را باعث میشود.

لطفا با نظراتتون تکمیلش کنید.متشکر وممنونم.

هدف از عبادت ظاهری،ترک انانیت است

esaalateandishe — Sun, 21 Dec 2008 06:35:18 GMT

آنچه در جهان موجود است،نشأت یافته از جهان اندیشه است.

تراوشات بشری نیز نشأت گرفته از اندیشه ی آدمی در مراتب مختلف می باشد (و زیرمجموعه ای از تراوشات ِ اندیشه ی "حضرت ِشعور " است.{وحدت موجود})

براین اساس، عبادت قالبی نیز همانند همه ی فعلیتهای بشری؛ اصالتاً به محتوای اندیشه ی آدمی برمی گردد، لذا ظاهر ِعبادات، مبنای اصلی بندگی محسوب نمیشود بلکه اصل بندگی بر اساس اندیشه ی عاشقانه استوار است وبه قول معروف:"بنده ی آنی که در بند ِآنی".

ومسلماًبه نسبتی که دل(کانون اندیشه)،تحت نفوذ ِدلبر(هردلبری) است؛ جهاد تراوش( ِدرونی وبیرونی) پیدا میکندو تراوش بیرونی این سعی وجهاد؛عبادت وبندگی ِ ظاهری ِآن دلبر خواهد بود.

ازآنحاکه اساس عشق وعبادت در دین توحیدی، خداپرستی (نفی خودپرستی)است، پس ترک انانیت است که موجب عبادات قالبی میگردد.وعبادتِ قالبی معلول عبادت حقیقی است که در حالات مختلف به شکلهای مختلفی میتواند ظاهر شود.

وبطور کلی: "از آسمون به زمین میبارد" ؛ یعنی طریق سلوک برجذبه ی معشوق استواره وتا که از جانب معشوق نباشد کششی ،کوشش عاشق بیچاره به جایی نرسد، یا به عبارتی از قالبها نمیتوان به محتواها دست یافت مگراینکه....

اگرچه بوی جبر ازین سخن به مشام جان میرسد ولی محتوای روانی آن این است که تازمانی که عاشق، خود را کارکن می بیند،هنوز در بندِ خویش است ،واز طرفی قبول ِ "فعال" بودن ِ معشوق ، باعث نفی این انانیت خواهد بود. واین جبر به عدم مجاهده نمی انجامد بلکه از آنجا که اندیشه ی جزئی ما از اندیشه ی کلی حق جدا نیست (همون جریان زیر مجموعه)، پس جبر عاشقانه، باعث سعی وتلاش خواهد بود ونه مانع آن.

در اینجا این مسئله خودنمایی میکنه که: اینهمه برنامه ریزی های قالبی که به محتواگرایی می انجامد منافی سخن مذکور است، اما باید توجه داشت که هر برنامه ای، ابتدائاً با محتواگرایی طرح شده است ،یعنی بازهم محتوا ،پیش نیاز ِ برنامه بوده است واصولاً ارزش هر برنامه وتلاشی ، به آگاهی(هم آگاهی طراح، وهم آگاه بخشی طرح) برمیگردد.

پس تنها در صورتی که برنامه ی عبادت قالبی را ،به جهت ِ ترک انانیت (که محتوا ومولّد ِ آن است) طراحی وتولید کنیم، ومبنای اصلی را ،هدفِ تلاشهای خویش قرار دهیم، میتوان ارزشی بر این عبادتِ قالبی قائل شد(البته اگر هدفمان حق پرستی است)و بلکه به طور کلی هر ادا واطوار ویا سمبولی را که به اجرا میگذاریم، چنانچه بدون آگاهی به "مبنای ایجاد" آن باشد؛ نه تنها ارزش ندارد بلکه عین بی ارزشی( گناه در زبان دین) خواهد بودوالبته تأثیر محتوایی نیز نخواهد داشت(نه بر خود ونه بر دیگران).واین "توجه به مبنا" ، بایدی دمبدم و مداوم است.

پس ازین پس بیشتر مراقب اعمال ورفتار تقلیدی ،عادتی، الکی(بی توجه) خود باشیم

مثلا: تسبیح را جز برای تسبیح حقیقی معبودمان بکار نگیریم. معنای تسبیح حقیقی چیست؟ اینکه به پاکی وتجرد خداوند نظر داشته باشیم، واین حال نمی شود مگر زمانی که دلمان ، مجرد وپاک گشته باشد وبه نسبتی که به وحدت وتجرد نزدیک گشته ایم، نسبتی با سبحانیت حق برقرار کرده ایم وبه همان نسبت تسبیح او را شناخته وگفته ودیده و...ایم (چرا که معنا در ظرفهای مختلف به همان شکل ظرف در می آیند(دم به دمش یادت نره).

واگر هیچ نسبتی با سبحانیت حق نداریم، لااقل تسبیح قالبی را در این جهت بکار ببریم وگرنه همان بهتر که تسبیح نگوییم.چرا که هر ادایی که برای غیر کمالجویی درمی آوریم جز شرک محسوب نمیشود وهرگز معشوق آن را نخواهد بخشید(تعیین تکلیف برای معشوق!!!). حالا به قول خانم سوسن: فرضا هم بخشید، من ازین خجالت چه کنم؟

لطفا با نظراتتون تکمیلش کنین.متشکر وممنون

یار

esaalateandishe — Tue, 19 Aug 2008 21:20:18 GMT

گیرند همه روزه ومن گیسویت ،

جویند همه هلال ومن ابرویت

ازجمله ی این دوازده ماه تمام،

یک ماه مبارک است وآنهم رویت.

طلب مهدی موعود

esaalateandishe — Mon, 28 Jul 2008 04:24:18 GMT

از دیدگاه روان شناختی، طلب - انتظار مهدی موعود؛ امری است ناشی از صفت کمال طلبی دروجود انسان، که از جنبه اجتماعی نیز، به طلب ِ مدینه ی فاضله می انجامد. مسلما ً انتظار(حقیقی وصحیح) ذهنی وعینی ، برای وصول به بهترین ها مستلزم اعتراض بر نقص ها وخطاهاست.

ویاران حقیقی ِ انسان کامل ،در هر موقعیتی ؛کمالجویانی هستند که در جهت کمال ، معترض خویش ( درونی وبیرونی، فردی واجتماعی) اند ، واین عصیان کمالجویانه وآگاهانه ، با مرتبه ی کمالجو هماهنگ است.

زبان

esaalateandishe — Thu, 22 May 2008 10:49:20 GMT

زبان هم از نظر طولی(هم در طول زمان وهم در سیر طولی مراتب اندیشه) وهم ازنظر عرضی( زبانهای مختلف ِموجود ؛اعم از زبان ِعلوم ِ مختلف {مثل اقتصاد،سیاست،دین ِمصطلح،...}وزبان ِ اقوام ِمختلف) دارای گوناگونی وتفاوت می باشد.

برای شناختِ محتوای هر کلامی ،ابتدائاً نیاز به دانستن ودرک ِ مأخذ آن زبان داریم. به عنوان مثال کلمه ی ... در زبان فارسی امروز ،در علم اقتصاد ،از جنبه ی مادی، معنایی خاص دارد؛ ولی چه بسا همین کلمه در علم دین ،یا در دورانی پیش از این، یا از جنبه ی قلبی ، محتوایی دیگر داشته باشد.

باید توجه داشت که از دیدِ وحدت نگری، هستی ؛یکدست ویکپارچه است واگرچه زبان هر موجودی،در هر زمانی واز هر جنبه ای ودر هر مرتبه ای ، خاص ِ خود ِ اوست ولیکن" این همه آوازها از شه بود" وهماهنگی درونی موحد است که برانگیزنده ی هماهنگی عالَم بیرونی ِ وی می باشد، وانسان فطرتاً ،تا وصول به معنا ومفهوم واحد ، آرامش وقرار نمی یابد.

آنچه در اینجا برای تنظیم ذهن ،لازم می نماید تطابق وترجمه ی زبانهای مختلف ،به یکدیگر است ،تا با استفاده ازتعدد منظر ها، دید خود را نسبت به کلمه یا کلامی،روشنتر وبازتر گردانیم. برای انجام این ترجمه اصالتاً شایسته است که مفاهیم را به زبان "اندیشه ی کمالجویانه ی انسانی" نیز ترجمه کنیم چرا که مشربه ی وسیع کمالجویی (در رشته هاواز جنبه های مختلف) دربرگیرنده ی همه ی زبانهای هستی است.

یکی از زبانهای موجود در هستی، زبان ِ دین است که تنها از جنبه ی بیرونی به تعداد ادیان ومذاهب و فرقه ها و مسلک ها ، تکثر دارد.

شاید برای ترجمه وتطبیق ِ کلامهای دینی ،نیاز به زبانشناس ماهری باشد که سالها در این زمینه به تحقیق پرداخته باشد ولیکن " آب جیحون را اگر نتوان کشید، هم بقدر تشنگی باید چشید" .

در این مقطع ،مفاهیمی کلی والبته تنها برای ذکر چگونگی تبدیل زبان دین( که در زمینه ی ترجمه ی آن کمتر کار شده است) مثالهایی می آورم:

کلمه ی دین، بطور کلی به معنای راه وروش انتخابی ِ ذهن ،برای وصول به کمال وایده آل انتخابی انسان است که در عالم بیرون به شکل وظیفه خودنمایی میکند، وباز همین وظیفه در مصطلحات بیرونی وطبعی دین ؛" حق وتکلیف متقابل" نام میگیرد که شریعت را شامل میشود ودر مرتبه ی قلبی نام طریقت می یابدکه علاوه بر احاطه بر مادون خویش(از جنبه ی شرفی)،برخاطرات دل(کانون اندیشه)نیز حکم میراند.

نماز که در زبان کمالجو به معنای توجه اندیشه می باشد ؛درشریعت قالبی، اعمال مربوط به تن ودر مرتبه ی طریقت ،توجهات ذهنی کمالجو را شامل میشود که هرچه خالصانه تر باشد ؛به محتوای خویش نزدیکتر میگردد وکاملتر خواهد بود.

عبادت که در مرتبه ی طبع در اصطلاحات عالم بیرونی، شکل قالبی وخاصی دارد در مرتبه ی قلب ،به معنا ومفهوم حقیقی نزدیک تر شده ومنظور ازآن،توجه عاشقانه می باشد وعشق که در معنای عام خود به مفهوم خواستن است با دعا وعبادت هم خانواده است وبندگی جزبر مدار توجه عاشقانه وخواستن خالصانه (در مرتبه ی قلب) معنا نمی یابد. ودر همین راستا ،پرستش به مستی است در کیش مهر، چرا که مستی ،از خود بیخود شدن ،در توجه ویاد ِ(ذکردر زبان دین)معشوق(معشوق در زبان عاشقانه ی طریقت) وایده آل((در زبان کمالجویی) وخدا(در زبان عامیانه) ومقصود ومعبود و... (در زبانهای دیگر) است.

عصمت همان عدم انحراف از صراط مستقیم است وصراط مستقیم ،در سیر اندیشه ؛راهی است که کمالجو با قبله قرار دادن ایده آلش ، قادر به ایستادگی واستقامت در آن میگردد اگرچه همین صراط در شریعت به قالبها راجع می گردد ، در سیر قلبی به معنای توجه دم به دم به خواسته ها وفرمانهای ایده آل (در جهت وصول به همان ایده آل ) می باشد که :" ان اعبدونی؛هذا صراط مستقیم".

وکلمه ی قبله نیز که در شریعت ،جهتی قالبی است در طریقت به معنای جهت قلبی است که کمالجو ،ذهن خویش را در توجه به ایده آلش جهت می بخشد.

آنچه که در زبان شریعت گناه نامیده میشود وبه اعمال قلبی برمیگردد ، در زبان طریقت ؛توجه قلبی را شامل میشود واین همان است که در زبان اقتصاد ؛به عنوان اشتباهی که منجر به ضرر میگرددد نام گرفته است ودر زبان کمالگریی با عنوان خطای ارزشی نامیده میشود.....

شاید اگر به صورت محتوا گرایانه ،زبان دین را ترجمه کنیم بسیاری از مشکلاتی که بر سر راه شناخت حقیقت راه کمال وجود دارد ،رفع گردد. اگرچه همواره هر نوع نگرش باطنی به دین وزبان دین ، از سوی جزم گرایان مرتبه ی صدر ، به عنوان عبور از خط قرمز محدوده ی تنگ ِ اندیشه ی آنان محسوب شده وشلاق جهالت را بر پیکره ی لطیف چنین پژوهشهایی نواخته اند که البته امری طبیعی ودرشأن آنان است.

در بیان قیامات انفسی

esaalateandishe — Wed, 14 May 2008 18:40:18 GMT

نفس اماره چومُرد از خوی بَد           دید "موتوا"را به دیده ی سرّ خود

شد قیامتهای نفس ظاهرش        دید"من مات" عیان چشم سرش

خود قیامتهای انفس هست چار آن یکی صغری،دگروسطی شمار

بعد ازآن کبری،دگر عظمی بدان        تا که گردی عارف اسرار جان

مردن نفس از هوی،صغری شمار    از هوی چون مُرد،شد دل آشکار

دل چو طبع روح گیرد در رشاد         خواند وسطی نام اورا اوستاد

روح چون گردد خفی،کبری شود    محو هستی ها به کل،عظمی شود

این قیامت ها چو شد عین الیقین    منکشف گردد به دل حق الیقین

آن زمان مرآت وجه حق شوی        بگذری از قید ِحق، مطلق شوی

محو گردی در تجلی جمال             راه یابی در نهایات وصال

در دلت نور خدا تابان شود            جان پاکت واصل جانان شود

مرده وزنده به امر پیر شو              تا نگردی تو به خودبینی گرو

"اسرارالشهود"

حکایت بایزید

esaalateandishe — Tue, 13 May 2008 11:34:12 GMT

والی اقلیم عرفان بایزید آنکه دائم بود عشقش برمزید

گفت حق فرمود الهامی به دل آمد آوازی و اعلامی به دل

که خزینه ی ما زهر جنسی پر است اندرین گنجینه هرنقدی در است

طاعت مقبول خود اینجا بسی است خدمت لایق بسی باهر کسی است

علم واسرار ومعارف بی حد است زهد وتقوی بی حساب وبی عد است

این اشارات وارادات وفنون خود زبسیاریست از احصاء فزون

گر مرا خواهی بیا چیزی بیار کان نباشد نزد من ای مرد کار

گفتم آن چیزی که نبود مر تورا خود چه باشد گو الهی مر مرا

گفت آن عجز است وخواری ونیاز نیستی ودرد وسوز جانگداز

فقر ومسکینی زخود آوارگی دلشکسته بودن وبیچارگی

عارفان را اینچنین آمد خطاب خویشتن بین کی بود زاهل صواب

مرد رعنا دان که از حق غافل است در طریق اهل عرفان جاهل است

رهروانی کاندرین ره رفته اند اینچنین هشیار وآگه رفته اند

هستی خود از میان برداشتند خویش را معدوم محض انگاشتند

دایه ی خود را بجستند این فریق بیخود از خود رفته اند اندر طریق

کرده اند ایشان به راه ذوالمنن ذل وخواری را شعار خویشتن

در خور عارف نباشد ما ومن اندرین ره بی منی باید شدن

چون تو من گویی بوَد بی شک دومن من کجا گنجد به راه ذوالمنن

بهر جنت زاهدان را جست وجوست دردل عاشق نگنجد غیر دوست

عاشقنت را به جان باشد مرید هرکسی کو لذت عشقت چشید

اسرار الشهود "لاهیجی"

حج

esaalateandishe — Fri, 02 May 2008 07:42:18 GMT

یکی به نزد عارفی آمد . عارف وی را گفت : از کجا می آیی ؟ گفتا به حج بودم. گفت : حج کردی ؟ گفتا بلی .

گفت از ابتدا که از خانه برفتی واز وطن رحلت کردی ،ایا از همه ی معاصی رحلت کردی؟ گفتا :نه. گفت : پس رحلت نکردی.
باز گفت : چون از خانه برفتی ودر هر منزلی هرشب مقام کردی آیا مقامی از طریق حق را اندر آن مقام ومنزل قطع نمودی ؟ گفتا : نه.   گفت: پس منزل نسپردی.
باز گفت : چون محرم شدی به میقات،آیا از صفات بشریت جدا گشتی،چنانکه از جامه ؟    گفتا : نه .   گفت : پس محرم نشدی.
باز گفت: چون به عرفات واقف شدی آیا اندر کشف، مشاهدتِ وقف پدیدارآمد؟ گفتا: نه.         گفت : پس به عرفات نایستادی .
بازگفت: چون به مزدلفه شدی ومرادت حاصل شدآیا همه ی مرادها را برای مراد حقیقی ترک نمودی ؟ گفتا : نه. گفت: پس بمزدلفه نشدی .
باز گفت :چون طواف کردی آیا خانه ی سِّر را اندر محل تنزیه ِلطایفِ حضرتِ جمال حق دیدی؟ گفتا : نه. گفت :پس طواف نکردی .
باز گفت چون سعی کردی میان صفا ومروه آیا مقام صفا ودرجه ی مروت را ادراک نمودی؟ گفتا : نه . گفت : پس سعی نکردی.
باز گفت: چون به منا آمدی آیا منیت های تو ساقط شد؟ گفتا : نه.   گفت: پس به منا نرفته ای.
باز گفت: چون به منحرگاه قربان کردی آیا همه ی خواسته های نفس را قربان نمودی؟ گفتا : نه
گفت : پس قربانی نکردی .
باز گفت: چون سنگ انداختی آیا هر آنچه که باتو مصاحبتی داشت از معانی نفسانی ، همه بینداختی؟ گفتا : نه. گفت : پس سنگ نینداختی وحج نکردی .باز گرد وبدین صفت حجی جای آر تا به مقام ابراهیم رسی.

حاجیان آمدند با تعظیم                      شاکرازرحمت خدای کریم

رسته ازمحنت وبلای حجاز                  رسته از دوزخ وعذاب الیم

آمده سوی مکه از عرفات                   زده لبیک عمره از تنعیم

یافته حج وکرده عمره تمام                 بازگشته به سوی خانه سلیم

من شدم ساعتی به استقبال             پای کردم برون زحد گلیم

مر مرا در میان قافله بود                     دوستی مخلص وعزیز وکریم

گفتم اورا   بگو که چون رستی             زین سفر کردن به رنج وبه بیم

تا زتو باز مانده ام جاوید                فکرتم را ندامت است ندیم

شاد گشتم بدان که کردی حج            چون تو کس نیست اندرین اقلیم

باز گو تا چگونه داشته ای                   حرمت آن بزرگوار حریم

چون همی خواستی گرفت احرام         چه نیت کردی اندر آن تحریم

جمله بر خود حرام کرده بدی              هرچه مادون کردگار قدیم ؟

گفت نی گفتمش زدی لبیک               از سر علم واز سر تعظیم ؟

می شنیدی ندای حق وجواب             باز دادی چنانکه داد کلیم؟

گفت نی گفتمش چودر عرفات            ایستادی ویافتی تقدیم

عارف حق شدی ومنکر خویش؟           به تو از معرفت رسید نسیم؟

گفت نی گفتمش چو می کشتی         گوسفند از پی اسیر ویتیم

قرب خود دیدی اول وکردی                قتل وقربان، نفس شوم ولئیم؟

گفت نی گفتمش چو می رفتی         در حرم همچو اهل کهف ورقیم

ایمن از شر نفس خود بودی؟              وز غم فرقت وعذاب جحیم ؟

گفت نی،گفتمش چوسنگ جمار          همی انداختی به دیو رجیم

از خود انداختی برون یکسر                همه عادات وفعلهای ذمیم ؟

گفت نی، گفتمش چو گشتی تو            مطلع بر مقام ابراهیم

کردی از صدق واعتقاد ویقین            خویشی خویش را به حق تسلیم ؟

گفت نی. گفتمش به وقت طواف          که دویدی به هروله چو ظلیم

از طواف همه ملائکتان                 یاد کردی به گرد عرش عظیم ؟

گفت نی. گفتمش چو کردی سعی        از صفا سوی مروه بر تقسیم

دیدی اندر صفای خود کونین               شد دلت فارغ از جحیم ونعیم

گفت نی. گفتمش چو گشتی باز         مانده از هجر کعبه بر دل ریم

کردی آنجا به گور مر خود را               همچنانی کنون که گشته رمیم ؟

گفت از این باب هر چه گویی باز          من ندانسته ام صحیح وسقیم

گفتم ای دوست پس نکردی حج          نشدی در مقام محو مقیم

رفته ای مکه دیده آمده باز                 محنت بادیه خریده به سیم

گرتو خواهی که حج کنی پس از این     این چنین کن که کردمت تعلیم

سگ

esaalateandishe — Wed, 23 Apr 2008 15:06:09 GMT

حضرت امیر مومنان در خطبه ای مشهور به "کلابیه" میفرماید:

در "سگ" ده صفت وجود دارد که شایسته است مومن دارای آن صفات باشد؛

اول آنکه ارزش واحترامی در میان مردم برای خویش قائل نیست واین صفت بیچارگان است .

دوم آنکه درویشی است که مال وثروتی از خود ندارد واین صفت وارستگان است .

سوم آنکه جایگاهِ معینی برای خود قائل نیست واین صفت متوکلان است.

چهارم آنکه اکثر اوقات گرسنه است واین صفت صالحان است.

پنجم آنکه اگر صاحبش اورا صد بار بزند ، از در خانه ی صاحبش به جایی دیگر نمیرود واین صفت مریدان است.

ششم آنکه شبها جز اندکی نمی خوابد واین صفت عاشقان است.

هفتم آنکه رانده می شود وجفا می کشد ولیکن چون صاحبش بخواندَ ش ،بدون ناراحتی باز می آید واین صفت متواضعان است.

هشتم آنکه به هر چیزی که صاحبش بدهد راضی است واین صفت قانعان است.

نهم آنکه بیشتر اوقات ساکت است واین صفت خاشعان است.

دهم آنکه چون بمیرد میراثی از او باقی نمی ماند واین صفت زاهدان است.

منبع: http://www.erfan-gonabadi.com/Farsi/Selected%20Articles%20Farsi2/Klabih/klabih.html